[ وإنَّما سَبَبُ هَلاكِ الْخَلْقِ وَنَجاتِهِم الْكَلامُ وَالصَّمْتُ ] سبب هلاكت خلق آرى ، بدون شك سبب هلاكت و نجات مردم سخن و خاموشى است . كسى كه با كلام و شايعه مردم را ترسانده و يا شخصيّت آنان را گرفته و براى اسارت عباد حق ، به هزار خدعه و مكر از طريق كلام ، توسّل جسته و يا با كلام باطل هزاران بندهء حق را به گمراهى كشيده ، جز اين است كه خود را به هلاكت ابدى دچار كرده ؟ و كسى كه با سخن خود ، مال مردم را به غارت داده و جان شيرين جاندار ، از او گرفته و عرض و آبروى آبرودار را به باد داده ، آيا خود را به چاه هلاكت نينداخته ؟ ولى كسى كه از تمام اين امور خاموش بوده ، سبب نجات خود را فراهم آورده و در پيشگاه حضرت دوست براى خود ، كسب آبرو كرده است . آرى ، بايد خيمهء زندگى از خاكدان عصيان بيرون زده و در بستان معرفت جاى باز كرده و مقيم ديار عبادت و طاعت شويم ، تا از نسيم مهر و عنايت و رحمت و لطف حضرت يار ، زنده گشته و به نعمت ابدى متنعم شويم . به قول عاشق وارسته ، فيض بزرگوار : خيز تا زين خاكدان بيرون رويم * زين سراى مردگان بيرون رويم زنده گرديم از حيات جاودان * زين جهان جان ستان بيرون رويم